Küçükyalı Sevgi Evleri Çocuk Yuvasını Ziyaret Ettik

Kahvaltıyı hazırlarken , nasıl heyecanlandılar, nasıl mutlu oldular anlatamam. İçlerinden biri benim elimi tutarak “Abla yine geleceksin değil mi?” diye sordu. Bana sarıldı, öptü ve gözlerimin taa en derinlerine baktı. Sevgiye ve ilgiye muhtaç bu tatlı yavrularımız ile geçirdiğimiz o günden sonra kendimi toparlamam uzun sürdü. Her akşam evde öpüp koklayıp yataklarına gönderirken yavrularımı aklıma geliyordu yuvadaki çocuklar.

Her biri ile tek tek ilgilenmeye çalışsak da bu elbette mümkün değildi. Her biri farklı kişilik ve karakterlere sahipler. Kimi içini açabiliyor fakat bazıları soğuk ve duyarsız olabiliyor. Belki de çekingenlikten ya da gururdan bilemiyorum.

Tek tek odalarını gezdik. Evde onlar ile birlikte kalan çalışanlara “anne ” diye hitap ediyorlar. Bu çok duygulandırdı beni.Çalışanların çocuklara ilgisi ve onların kişiliklerini tanıyor biliyor olması da çok etkileyiciydi. Anne dedikleri çalışan çocukları tanıyor ve her birinin neyi sevip sevmediğini çok güzel biliyordu.Ama elbette bir annenin yerini hiç bir zaman dolduramayacağı kesin.