ANNE OLMAK

Öyle bir iki hafta geçirdim ki; sevgili arkadaşlar buradan sizlerle de paylaşmak istiyorum.

Yaklaşık iki hafta önce ikizlerde bir halsizlik, burun akıntısı, bir öksürük ve ateş gidiyor.Hangi ilacı denediysek olmadı, çörekotlu bal karışımları, nane limonlar hepsi boş.Havalar soğumadı, kar yağmur yok, mikroplar uçuşan rüzgarlarla bedenleri esir aldılar.Haydi ben neyse de çocuklarım dayanamıyor bu hastalıklara artık, bir de tutturmuşlar bir virüstür gidiyor.

Neyse ki; şu an itibariyle daha iyiler ben ne olur ne olmaz diye kreşe göndermiyorum ,sağolsun anneciğim geldi bakıyor ikizlere.

Hastalık zaten türlü türlü eziyet ama bir de huyu suyu değişiyor hasta olunca çocukların.Daha bir nazlı, daha bir mızmız oluyorlar.İstekleri talepleri hiç itmiyor, en küçük şeye ağlıyorlar.Ben hatırlıyorum, çocukluğumda hasta olduğumda ateşten mi, halsizlikten mi bilmem gözlerim dalar uyurdum yatağımda, uyanıp da gözümü açtığımda annemi başucumda görmek nasıl mutlu ederdi beni.Gülen gözlerle bana bakması, yumuşacık elleriyle alnıma dokunup ateşimi kontrol etmesi , içtenlikle gülümseyip “yavrum” demesi nasıl iyi gelirdi bana.Hep hasta olsaydım , hep annem başımda olsaydı o kadar severdim hastalık olayını…

Şimdi aynı şeyleri ben yapar oldum.Bir iki lokma birşey yediyse ilacını da içtiyse ve mışıl mışıl uyuyorsa yavrularım, nasıl keyiflidir onların masum yüzlerindeki saf gülüşü izlemek. Kıyabilsem uyandırıp yüreğime bastırmak geliyor içimden o anlarda.

İyi ki 36 hafta karnımda taşımışım , iyi ki; doğurmuşum yavrularımı.Onlar olmasaydı hiç bilemeyecektim annelik duygusunu. Sabah ezanlarına kadar uyutmak için uraşmasaydım bilemeyecektim sabır neymiş ,1 saat uyku ne kadar tatlıymış aslında horozlar öttükten sonra uyuyunca…

Miniş miniş ellerin yüzümde bıraktığı sıcaklığı ve sevgi tılsımlarını tanımayacaktım hiç, bir minik dudağın öptüğü yerde miski amberler kokarmış anlayamayacaktım bu duyguyu hiç.

İyi ki anne olmuşum; iyi ki anneyim ve iyi ki hep anne kalacağım:)

sevgilerimle…