12 Mart 2014 Çarşamba

Çalışan annelerin çocukları şanslı mı şanssız mıdır?



Bir makalede okumuştum;çalışan annelerin çocukları kendisine daha fazla güveniyor ve özgüvenleri gelişiyormuş.Bunu şöyle açıklamışlardı, ev hanımları çocuklar üzerinde otorite kurmaya çalışıyor ve çocukları baskılıyormuş, oysa çalışan anneler, daha serbest ve rahat bırakıyor çocukları bu da onların bağımsız olmasını sağlıyormuş.

Çalışan anne kısmına , hak verdim ben şöyle ki; kendimden örnek verecek olursam ,"zaten tüm gün yanında değilim çocuğumu ihmal ediyorum" diye yapmak istediklerine imkan ölçüsünde izin veriyorum.Bu da çocukların kendi inisiyatiflerini kullanmalarına olanak veriyor.

Aslında kendime çoğu zaman kızıyorum, çalışmasaydım ve çocuklarımı kendi eğitim sistemime göre yetiştirip büyütseydim keşke diyorum. Ama ev hanımları daha iyi anne çalışanlar kötü anne diye bir araştırma yok ya da bu şimdilik resmiyet kazanmadı dolayısıyla biraz rahatlayabilirim sanırım.

Belki de çalışmanın sağladığı avantajları düşünürsek çalışmayan annelere göre daha avantajlı bile olabiliriz.
Çalıştığım için her daim programlıyım, zamanı en iyi şekilde kullanmanın yollarını arıyorum ve uyguluyorum.Çocuklarıma ayırdığım bir zaman dilimi hep var, evime , eşime de öyle.Bazen uzun soluklu tatillerde "Amaaaan! nasılsa evdeyim vaktim var ,bunu da yarın yaparım, şunu da sonra hallederim ."
diyebiliyorum.Ama çalışınca ve süre kısıtlı olunca böyle bir şansım olmuyor .Bu benim için artı sanırım.

İş yerinde kötü zaman geçirdiysem, ya da toplantım kötü geçti ve bazı toplantılar yolunda gitmediyse ; eve gelince çocuklarımın gözlerindeki ışıltı, masumiyetleri, sevimli gülüşleri beni çok mutlu ediyor.Sarıldığımda yanağıma konan sıcak ve ıslak öpücük tüm günü unutturuyor.

Şuna inanıyorum ki; tüm gün çocuklarımla yanyana olup da kaliteli vakit geçiremedikten sonra zamanın sürenin, uzun olması birşey ifade etmiyor. Az ama kaliteli vakit geçrimek daha güzel.Siz siz olun çocuklarınızı kucaklamayı, sarılmayı, onları dinleyip takdir etmeyi ihmal etmeyin.
Sevgi ile büyütelim çocuklarımızı, sarılmaktan, öpmekten, sevdiklerini söylemekten çekinmesinler.
Ben kendim gibi yetiştirmeye çalışıyorum, her daim sevdiğimi söylüyorum, uyuyorlar bazen yanlarına gidip öpüyorum ve seni seviyorum kızım! seni seviyorum oğlum diye kulaklarına fısıldıyorum.

Çocuklarınızı sevin ki; onlar da sevmeyi öğrensin...

Sevgiyle kalın!

5 yorum:

  1. Çalışan bir annenin çocuğuyum ben. Sürekli bakıcılarla büyümek zorunda kaldım. Geçtiğimiz gün annemle eski fotoğraflara bakarken "Burada hastaydın ve seni bırakmak zorunda kalmıştım." diyerek ağladı annem :) Evet, bizim için geleceğimiz için çalışıyorsunuz ama biz de koynunuzda büyümek istiyoruz hayat hiç adil değil :)

    Sevgiler,
    Fulya

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sevgili fulya kesinlikle haklısın ama hayat şartları bazen insanlara istemediklerini yaptırıyor.gerçi şu ana çalışmayan annelerde kreşe bırakıyor eğitimleri için çocukları.ingilizce şarkı söylüyorlar şu an ikizler ve ben seviniyorum onlar adına iyi mi kötü mü bilmem ama erken başladılar hayata:(

      Sil
  2. Bende hep bakıcılarla büyüdüm iyi hatırlıyorum ortaokula gidiyordum ve artık sadece haftasonları eve gidebiliyordum anne babamı sadece haftasonları görebiliyordum çok ağladığımı bilirim o zamanlar bir süre sonra anladılar sanırım üzüldüğümü annem işten ayrılmıştı o zaman benden mutlusu yoktu:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet bazen ikizlerde söylüyor anne calisma bugün diyor ama anlatıyorum herkedin görev ve sorumlulukları var diyorum sizinki okula gitmek benimkide çalışmak diyorum gerci bir yil ben baktim sonra annem sadece bir yil bakicida kaldılar sonra kreş ama kreş cok yararlı haftasonu iki gün onlarin birde erken geliyorum isten tek tesellim bu

      Sil
  3. Bu tamamen anne ile bebeğin arasında oluşan bağ ve dialogla ilgili bir durumdur.En sağlıklı kararı verecek olan anne-babadır.

    YanıtlaSil

DEĞERLİ YORUMLARINIZ BURAYAA!!!